Sen

Biliyorum yalnız bir yoldayım…

Sonunu göremediğim,

Zaman zaman ürperten sesli rüzgarların serinlettiği,

Gölgesi bol, güneşi kıvamında bir yol…

 

Zihnim, bedenim ve ruhumun ortak kararıyla,

Diz çöktüm yere;

Ellerimi kalbime dayadım…

Bir melekti dilediğim.

Bu yolda içimi ferahlatacak,

Yoruldukça bahar kokan bahçemize sığınacağımız,

Tertemiz bir yürekti ricam…

 

‘‘Sen böyle saf, böyle içten istersin; olmaz mı?’’

Oldu…

Sen geldin!

Hoş geldin!

 

Tanıyamadım ilk karşılaşmada,

Ama çekti beni varlığın.

Etrafında döner buldum kendimi

Ateşe yanan pervane misali…

‘‘Ölüm de olsa sonunda, sıcağında barınmaya ihtiyacım var,’’ dedim.

 

Hiç yakmadı biliyor musun alevin?

Sanki bana özeldi hararetin…

Sanki ancak biz göz göze değince

Yakmaz oluyordu kıvılcımların…

 

Seni dinlemek ve sana anlatmak,

Adım adım parçası oluyordu yolumun.

Sanki sana vuruyordu ay ışığım…

 

Şimdi izliyorum usulca,

Elbette çaktırarak…

Ama sen anlarsın beni,

Sen bilirsin kalbimi…

Sen görürsün içimdeki canı.

Yazar: Şeyma Çavuşoğlu

Şeyma, Notre Dame de Sion Lisesi’ni bitirdikten sonra, Koç Üniversitesi’nde psikoloji okudu. Ardından La Salle Üniversitesi’nde Klinik Psikoloji alanında yüksek lisansını tamamladı. Bir süre psikoterapi, eğitim ve grup çalışmaları yaptıktan sonra, akademik dünyaya geri dönmeye karar verdi. Şu an Lesley Üniversitesi’nde Yaratıcı Sanat Psikoterapileri alanında doktora programında tez aşamasında, equanimity (eşgörü) deneyiminin sanat ile ifadesini araştırıyor.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s